สวนดอกไม้

posted on 23 Nov 2006 16:49 by porglon in A-moment-to-remember

ความทรงจำเป็นสิ่งหอมหวล แต่ความทรงจำของเมื่อวาน ต่างจากความทรงจำของเมื่อ 5 ปีที่แล้ว อดีตเมื่อถูกบ่มเพาะ แช่นิ่งเนิ่นนานด้วยกาลเวลา จะขับกลิ่นหอมหวลชวนสูด ฟุ้งแผ่กระจายรายรอบ กลิ่นหอมที่หอมกว่ากลิ่นละมุนทุกกลิ่นบนโลกหลอมรวมกัน กลิ่นภายใน กลิ่นแห่งความคิด กลิ่นที่เรียกขานว่ากลิ่นความทรงจำ

ปลายฤดูหนาว ปี ค.ศ. 2000

ช่อดอกไม้มากมายถูกวางกองพะเนินทิ้งอยู่บนโต๊ะไม้สีเทา หน้าห้องพิพัธภัณฑ์ชมรมอนุรักษ์ศิลปกรรมและสิ่งแวดล้อม ใครหลายคนจับกลุ่มคุยกัน ไร้ความสนใจต่อมวลหมู่พฤกษา ผู้คนภายนอกพลุกพล่าน เดินกันขวักไขวละลานตา ผมนั่งนิ่งเงียบอยู่ข้างโต๊ะเจ้าเสน่ห์ตัวนั้น มองทุกสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นผ่านสายตาประหนึ่งรูปปั้นหินทีถูกทิ้งร้าง

ลูกบอลพลาสติกหลากสีกำลังกระเด้งกระดอน จากเท้าสู่เท้ากลางทุ่งหญ้าแห่งความฝันสีเขียว บางลูกพุ่งตรงดิ่งหลุดลอยผ่านหน้าอย่างคาดไม่ถึง บางลูกลอยสูงโด่ง บนฟากฟ้าก้อนเมฆเคลื่อนผ่านช้าๆราวกับแอบเฝ้ามองเหล่าเด็กหนุ่มเด็กสาว ที่วันหนึ่งข้างหน้าจะเติบโตเป็นผู้สร้างสรรค์ และผู้ทำลายในคราวเดียว ใครหลายคนได้แต่ภาวนาให้ความเป็นจริงส่วนแรกมีมากกว่า หยดน้ำเล็กๆจากตู้น้ำดื่มหล่นกระทบพื้นคอนกรีตทีละหยด น้ำกัดเซาะความแข็งแกร่ง กัดกร่อนไปทีละนิดๆ เนินนานทว่าแน่นอน แต่สิ่งที่ผมจดจ้องยาวนาน เพ่งสมาธิทั้งหมด พุ่งตรงไป กลับเป็นผีเสื้อสีส้มดำตัวหนึ่ง ที่กำลังบินหมุนวนหลงทิศ ประหนึ่งไร้เส้นทาง ไร้จุดหมาย เคลื่อนที่ย้ายจากซ้าย วนกลับขวา ซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ ไม่ใคร่มีทีท่าสนใจ ดอกไม้ไร้ชีวิตที่กองพะเนินรอท่าอยู่ตรงนั้น

เฮ้ย เสียงหนึ่งระเบิดดังข้างหู ผมตกใจจนเสียแต้ม รูปปั้นหินที่ตั้งตระหง่านกลับพังทลายชั่วพริบตา หล่นกองลงมาไม่เป็นท่า

นั่งทำอะไรอยู่ล่ะ สายตาเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวจ้องหน้าผม ดูสาวอยู่หละสิ

อือ คงงั้นมั้ง ผมจ้องหน้าขาวๆของเธอสวนกลับ

ไหน คนไหน หญิงสาวหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ ท่อนแขนพลาดเบียดชิดเข้ามา

นั้นไง ผมชี้มือออกไปมั่วๆ เลือกรุ่นน้องหน้าตาชวนดึงดูดคนหนึ่ง ปล่อยเรื่องทั้งหมดลอยตามน้ำ

อืม...อืม... ฝ้ายกอดอก จับคางทำหน้าครุ่นคิดจริงจัง อืม...อืม...

อะไรอีกเล่า ท่าทางของเธอทำผมอดสงสัยไม่ได้

อืม.. หญิงสาวยังคงครุ่นคิดต่อ

อะไรของเธอเนี่ย แม่คุ้ณ ผมพยายามซัดแงะเธอออก

อืม... ดูเหมือนว่าหน้าอกจะเล็กไปหน่อยนะ จู่ๆหญิงสาวก็โพล่งคำออกมา

หา!!! ผมตอบรับไม่เป็นภาษา

สัดส่วนไม่สอดประสานกัน ฝ้ายปลดมือทั้งคู่ออก ลุกขึ้นยืนทันควัน ไปจัดดอกไม้ดีกว่า

หญิงสาวเดินจากไป เพื่อนโต๊ะใกล้ๆเปิดประตูต้อนรับ ปล่อยทิ้งผมให้อยู่กับคำพูดดังกล่าวของเธอเพียงลำพัง ไม่ต่างจากกระสวยอวกาศสิ้นสภาพ ถูกปลดการเชื่อมต่อ ลอยหลงทางกลางสูญญากาศ แน่นอนว่าผม อยากได้ข้อพิสูจน์ที่ชัดแจ้งกว่าคำพูดลอยๆเช่นนี้

แต่...มันก็ไม่เล็กนะ ผมอดพึมพำ ข้อขัดแย้งนี้กับตัวเองไม่ได้

ช่อดอกไม้ถูกปลดออกกระจายกลาดเกลื่อนไร้ทิศบนโต๊ะ หลายดอกถูกกระชากกลีบงามออกจากฐาน เกสรหวานหล่นหายไปบนพื้นกระเบื้อง ใครหลายคนกำลังขะมักขะเม้นประดับประดาพานพุ่มดอกไม้ เด็กหนุ่มหลายคนไม่ใคร่ใส่ใจอะไร นอกจากการนั่งคุยฆ่าเวลาเล่น ดูเหมือนภาระหน้าที่อันหนักหน่วง จะถูกผลักไสให้เพื่อนหญิงจำนวนน้อยนิดภายในห้อง

พับแบบนี้ แล้วก็แบบนี้ แล้วก็ทำอย่างนี้ ฝ้ายสอนผมพับกลีบกุหลาบ ส่วนประกอบสำคัญที่จะถูกร้อยปักลงบนก้อนดินเหนียว

ทำแบบนี้ แบบนี้ แล้วก็แบบนี้ ผมพยายามทำตามสิ่งที่เธอบอก สิ่งที่ดูง่ายกลับยากทันทีที่ผลงานแสดงตัว

ไม่ใช่ ก็บอกแล้วไง ฝ้ายเอ็ดใส่ผม ครั้งแล้วครั้งเล่า

งั้น แบบนี้ไง ผลงานชิ้นล่าสุดของผมออกแสดงสู่สาธารณะชน

ฝ้ายยิ้มรับ พร้อมส่ายหน้า ความมั่นใจผมลดลงต่ำไม่ต่างจากอุณหภูมิในช่องแช่แข็ง

แต้น แต้น ศราวุฒิโชว์ผลงาน แสดงทักษะการพับกลีบกุหลาบ หมดจดยอดเยี่ยม ความมั่นใจของผมติดลบขึ้นมาทันที

เห็นไหม ใครก็ทำได้ ฝ้ายออกอาการประชดประชัน งั้นเอาอย่างนี้

ผมรับฟัง รอคอยถ้อยคำแห่งแสงสว่าง

มีข้อเสนอที่ดีสำหรับเราทั้งสองฝ่าย ฝ้ายกลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง

เชิญ กรุณาชี้แนะ ผมตั้งสมาธิมั่น

งั้น ไม่ต้องทำจะดีกว่า หญิงสาวพูดไปหัวเราะไป

อ้าว ผมสงสัย แล้วจะให้ผมทำอะไรหละ

ไม่รู้สิ อะไรก็ได้ เธอยังไม่ยอมหยุดขำ ปล่อยผมให้นั่งเดียวดายประหนึ่งผู้อยู่ผิดที่ผิดทาง

ดูเหมือนบางสิ่งก็จะเหมาะสมกับคนบางคนเท่านั้น สิ่งสำคัญแรกสุดคือต้องทำความเข้าใจเรื่องดังกล่าว ยอมรับโดยดุษฏีต่อสรรพสิ่งบนโลกตามหาความหมาย ทดลองพิสูจน์และประเมินผล ส่วนคำถามที่ว่าเราเหมาะสมกับอะไรหรืออะไรเหมาะสมกับเราอย่างแท้จริงนั้น แต่ละคนคงต้องหาคำตอบกันเอง แล้วสักวันหนึ่งสองปีกที่เรียวบางก็จะเข้มแข็งพอที่จะต้านทานแรงเสียดทานของสรรพสิ่งบนโลกใบเล็กนี้ได้

Comment

Comment:

Tweet

big smile

#8 By จัดดอกไม้ (58.8.232.153) on 2009-10-05 19:22

ทราบมาว่าเรียนชายล้วนมาตลอดหกปี ส่วนของผมเรียนชายล้วนแค่สามปียังเกือบแปลงร่างเลย โชคดีนะเนี่ยที่ยังไม่ออกจากล่องจากลอย ยินดีๆ
กูเรียนโรงเรียนชายล้วนน่ะ

#6 By มีเช่ on 2006-12-03 13:39

อดีตก็ดีนะ
อนาคตก็ดีนะ
แต่พอดีผมกำลังเขียนเรื่อง
เป็นของขวัญ(หละมั้ง)
แล้วเรื่องที่น่าสนใจที่สุดคือเรื่องที่พวกเขามีส่วนร่วมด้วย ทั้งช่วงมัธยม มหาวิทยาลัย และช่วง ทำงาน การกลับไปมองอดีตคงทำให้เราได้เรียนรู้อะไรต่างๆ สิ่งที่เราเคยทำมันก็เล่าได้ง่ายขึ้นก็ระลึกนะแต่ไม่ได้ยึดติด คิดแล้วยิ้มแล้วก็เดินต่อไป (ส่วนถ้าพูดถึงฝ้ายพรุ่งนี้หญิงสาวก็รับปริญญาพอดีเลยหละหนังสืออย่างฉัน)
พี่กอล์ฟเคยเจ็บปวดกับอดีตมั้ยคะ
สิ่งที่เราเคยทำลายใจอดีต
มันย้อนกลับมาทำร้ายจิตใจเราเสมอ

ขอให้สมหวังกับคนชื่อฝ้ายนะพี่
รอเค้าอยู่อ่าจิ
อิอิ

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ก้อคงดีเน๊อะ

#4 By หนังสืออย่างฉัน (222.123.116.223) on 2006-11-24 18:56

ละมุนละไมในห้วงคำนึง ใครเขาจึงกล่าวว่า อดีตนั้นหอมหวานเสมอ
สวัสดี พอกลอน

#3 By กาตู้ (124.120.165.214) on 2006-11-24 15:52

ซักวันนึงเราจะต้านทานแรงเสียดทานของสรรพสิ่งบนโลกใบเล็กนี้ได้
อยากให้ถึงวันนั้นเร็ว ๆ จังแฮะ..

#2 By โหมด on 2006-11-23 20:05

อย่าลืมนะ วันนี้เหลืออีก 6 เรื่อง

อัพแล้ว 2 ....

สัญญากันไว้ว่าจะอัพ 8 เรื่องรวด

#1 By BaNKy ~* on 2006-11-23 17:02