ผมเป็นคนหนึ่งที่ไร้ความฝัน ไม่มีจุดหมายปลายทาง แม้ในคืนวันเก่าก่อนจะพยายามค้นหา แต่สิ่งที่พบคือแก่นแท้ของความเสแสร้ง เวลาสูญเปล่าไร้ประโยชน์กับถ้อยประดิษฐ์สวยหรู ก่อนที่จะค้นพบว่าแท้จริงแล้ว ผมเองเป็นคนชนชั้นพื้นฐาน สามัญ และกลาดเกลื่อน พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนนประหนึ่งเม็ดคอนกรีตในเมืองหรือเปรียบเปรยถึงพื้นดินในชนบท หากกล่าวถึงความฝันจึงไม่นับรวมผมอยู่ด้วย แต่สำหรับใครบางคนที่ไม่จัดอยู่ในขั้นพื้นฐาน ไม่สามัญ ไม่กลาดเกลื่อนจะเป็นข้อยกเว้น หากเขาปริปากเอ่ยคำถึงจุดหมายพาดพิงถึงความฝัน ผมจะนั่งอมยิ้มหวานรับฟังแก้มแทบปริ พร้อมสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของริมฝีปาก ดวงตาที่กรอกไกว ไม่เว้นแม้แต่การหดขยายของผิวหนังบนใบหน้า แล้วลิ้มรสสัมผัสพิเศษที่ถูกขับออกมาทีละก้อนๆเหมือนอนุภาคของแสงตกกระทบบนกระจก

เราอยากเป็นนักเขียน เพื่อนผมคนหนึ่งบอกเล่าความฝันในค่ำคืนที่มีความหมาย

ประเด็นนั้นทราบแน่ชัด ผมตอบ ในสมองคิดถึงนวนิยายเล่มหนึ่งบนแผงหนังสือที่ยืนยันความแจ่มชัดในคำพูด แต่ว่าก็เป็นไปแล้วหนิ

มันไม่ใช่แค่นั้น เขากล่าวเตือนราวกับจะงัดผมขึ้นมายืนอยู่บนโลกความจริง หากเป็นดังว่า นักแสดงกลาดเกลื่อนที่ออกหนังสือมาก็กลายเป็นนักเขียนหมดนะสิ

อืม...อุปมาแจ่มชัด ถ้อยเปรียบเปรยทะลุกลางปล้องความคิด นี่เป็นข้อดีที่สุดของการพูดคุยกับใครสักคนที่ไม่กลาดเกลื่อนสามัญ แล้วในทัศนะคิดว่าไง

จำเป็นต้องเขียนนวนิยายสักเล่ม หนังสือที่ไม่ธรรมดา ไม่สามัญ ไม่กลาดเกลื่อน ปลุกปั้นกลุ่มคำความคิดสร้างสรรค์ ให้เป็นทั้งงานศิลปะและงานพานิชศิลป์ สร้างแรงกระเพื่อมต่อสังคมในวงกว้าง

อืม...แล้วไงต่อ ผมสงสัย

แต่ก่อนที่จะไปถึงจุดนั้น คงต้องเขียนหนังสือในปริมาณมหาศาล

เทียบขั้น รงค์ วงศ์สวรรค์

จุดนี้ไม่ขอพาดพิงถึง

หรือเทียบเท่า ทมยันตี

อาจกล่าว อ้างอิงไม่ได้

สรุปว่านั้นคือความฝัน ผมขมวดรวบประเด็นเข้าด้วยกัน

ใช่ ความฝันและจุดหมายปลายทาง

คำตอบนั้นหนักแน่น ผมแอบยิ้มและอดคิดตามไม่ได้ ด้วยรู้ซึ้งถึงศักยภาพของคนที่คุ้นเคยดี ว่าในไม่ช้าจุดหมายปลายทางนั้นจะอยู่ไม่ไกล แม้หากไปไม่ถึงก็จะเฉียดใกล้สุดปลายฝัน

วกกลับมาที่เรื่องราวของผม ชนชั้นพื้นฐานสามัญกลาดเกลื่อน ผู้มีชีวิตอยู่ไปวันๆโดยไร้จุดหมาย ทว่าค้นพบข้อดีของการอยู่ไปวันๆเหมือนกัน แม้อาจไม่โก้เก๋ อาจไม่สวยหรู อาจอวดอ้างไม่ได้ แต่ข้อดีก็คือข้อดีที่จะได้มีความสุขกับเรื่องราวเรียบง่าย เรื่องแสนสามัญประจำวัน เรื่องของการตื่น การเดิน การจิบกาแฟ การทำงาน หรือเรื่องของการนั่งนิ่ง การปลูกต้นไม้ การวิ่ง การเขียนบันทึก และการนอนมองท้องฟ้า ฯลฯ ด้วยเส้นทางเดินมีหลายสาย ผู้คนมีหลากหลายประเภท และโลกมีความแตกต่าง

ดังนั้นในฐานะมนุษย์ดาษดื่นบนโลก ผมจะขอดำรงเกียรติแห่งชนชั้นพื้นฐาน สามัญ และกลาดเกลื่อนเช่นนี้ตลอดไป


Comment

Comment:

Tweet

42e36d4a4632c3b885022d61dd641980

#7 By John Doe (178.44.170.165) on 2010-06-06 05:58

คนธรรมดาโลกขี้เกียจจำ
แต่ยังมี 4-5 คนที่ยังจำเราได้
ตลอดไป...

#6 By modernpostman on 2009-10-05 17:52

มนุษย์ดาษดื่น!

#5 By +decAei+ on 2009-05-06 00:02

da88e0a73f02f69154b789c92086dcf9

#4 By John Doe (64.28.187.69) on 2008-06-09 06:25

สถาปนิก
ความฝันแสนสวยงาม
ผมอยากเป็นสถาปนิก
เทียบเท่าพรชัย
เอาแค่แปดนิ้วครึ่งก็พอ

#2 By มีเช่ on 2006-12-05 09:49

คิดได้แบบนี้ ก็ไม่ต้องไปลำบากดิ้นรนอะไรแล้วครับ

#1 By ตุ้ย since 2006 on 2006-12-04 22:33