PARAGRAPH

Track 11/09/01

ชิ้นส่วนของฉันและเธอ(ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ)

      ชีวิตของใครหลายคนคล้ายการตามหาส่วนประกอบของชีวิต   องค์ประกอบชิ้นเล็กชิ้นน้อยอาจถูกค้นพบที่ละอย่างสองอย่าง   โดยยังไม่รู้ว่าเศษเสี้ยวที่ได้รับจะอยู่ตรงไหนของภาพใหญ่   การทำงานที่เปลี่ยนแปลงไปแต่ละครั้ง   จะให้ความเข้าใจตัวตนเพิ่มขึ้นมาทีละส่วน   ก่อนชักนำให้ค้นพบความลึกลับส่วนอื่นที่ซ่อนอยู่อีก   ครั้งแล้วครั้งเล่า   คนส่วนหนึ่งสามารถกอบโกยชิ้นส่วนสำคัญมาปะติดปะต่อกันได้   แม้ในความเว้าแหว่งที่ยังไม่สมบูรณ์นั้น   แต่ก็เพียงพอที่จะมองเห็นตัวตนที่ตามหามาตลอด   ทว่าคนอีกส่วนหนึ่งไม่เคยสนใจประวัติศาสตร์ส่วนตัว   พวกเขากลับทอดทิ้งอดีตแสนปวดร้าวที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมดไป   เลือกหยิบจับเฉพาะก้อนความทรงจำที่หอมหวาน   สวยงาม   และน่าหลงใหล   อันเป็นชิ้นส่วนเบาบางผิวหน้าของมหาสมุทรชีวิต

      “ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ”   อ้างอิงชิ้นส่วนชีวิตที่หลากหลายของ อ.อนุสรณ์ ติปยานนท์   โดยร้อยเรียงเรื่องราวในอดีต   ถ่ายทอดผ่านตัวอักษรออกมาได้อย่างสวยงาม   จากประสบการณ์ที่บ่มเพาะมาพอเพียง   ทำให้หนังสือเล่มนี้มีคุณค่าในตัวเอง   เมื่อเรื่องจริงถูกผสมผสานกับเรื่องแต่งคลุกเคล้ากันอย่างกลมกลืน   คุณค่าต่างๆจึงถูกซุกซ่อนไว้ให้ค้นหาระหว่างบรรทัด   รอคอยให้ใครบางคนไปค้นพบด้วยตนเอง   ไขข้อสงสัยแห่งความเป็นมนุษย์   ผ่านคำทักทาย   การพบเจอ   สายสัมพันธ์   และการพลัดพรากจากลาไกล

      ในปีที่ ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ”   ตีพิมพ์รวมเล่มออกมา(2547)   ได้สร้างปรากฎการณ์แนะนำบอกต่อปากต่อปากพอสมควร   โดยเฉพาะแวดวงผู้ที่สนศิลปะสร้างสรรค์ในบ้านเรา   นอกจากการชักชวนให้ใช้เวลาครุ่นคิดถึงเรื่องชีวิต   ก็เป็นอีกหนึ่งหมุดปักของโศกนาฏกรรมแห่งความขัดแย้งสำคัญของโลก    ในอีกมุมมองที่แตกต่างออกไป   โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์อันเปราะบางของผู้คนที่มีโอกาสมาพบเจอกันในช่วงเวลาหนึ่ง   ทำให้ทุกคนได้ตระหนักว่า   ชิ้นส่วนบางชิ้นที่ถูกประกอบอยู่ภายในตัวคนอื่น   อาจกลายเป็นชิ้นส่วนสำคัญยิ่งของตัวเราด้วยเหมือนกัน

      ฤดูหนาว 3 ปีที่แล้ว   ผมพบหนังสือเล่มนี้โดยบังเอิญ   ตัดสินใจซื้อมาอ่านเพราะ   ชื่อเรื่อง   รอยจูบสีแดงบนขอบจานที่อยู่หน้าปกสีชมพูหวาน   กับคำนำหน้าเกี่ยวกับลูกบอลหิมะที่กลิ้งลงมาจากยอดเขา   และในค่ำคืนที่ได้พลิกอ่านตัวอักษรทั้งหมด   ปรากฎว่าราตรีดังกล่าวผมทำได้เพียงลืมตาเบิกโพลงอยู่ในความมืดมิดจนรุ่งสร่าง   ได้แต่นอนฟังเสียงหัวใจตนเองเต้นในจังหวะที่ผิดแผกไป     ทว่าจากประสบการณ์ตรงที่ผ่านมา   เพื่อนสถาปนิกบางคนก็ชอบหนังสือเล่มนี้   ในขณะที่บางคนก็ไม่ชอบมันเลย(สนใจเพียงบางบท)   ดังนั้นผมจึงสรุปง่ายๆว่า   ทุกคนไม่มีเหตุผลที่จะต้องชอบเหมือนกันเสมอไป

      เพียงแต่ผมคิดว่าถึงเวลาที่ต้องบอกเล่า   เพราะบางทีหนังสือเล่มนี้อาจเป็นอีกชิ้นส่วนหนึ่งที่หลายคนตามหาอยู่ก็เท่านั้นเอง