PARAGRAPH

 

ความจริงมันก็เป็นแค่การขึ้นบันไดเลื่อนแบบปกติ

แต่ที่มันพิเศษก็เพราะมีเธออยู่บนนั้น

เธอเป็นหญิงสาวแปลกหน้าที่บังเอิญมาสวมใส่ชุดเดรสสีขาวพลิ้วไหวอยู่ตรงหน้าผม

เรื่องมันควรจะจบลงแค่นั้น

ถ้าผมไม่คิดอุตลิและเลยเถิดว่าอยากเปิดกระโปรงของเธอขึ้นสูง

อันนี้พูดจริงไม่ได้โกหกหรือตลกตอแหล 

สมัยเด็กการเปิดกระโปรงผู้หญิงของเด็กผู้ชายถือเป็นเรื่องปกติ

เพราะไม่มีผู้ใหญ่คนไหนเห็นเป็นเรื่องอุบาทว์หรือน่าเกลียด

แถมออกจะชื่นชมในความทะลึ่งบวกทะเล้นของเด็กคนนั้นเสียอีก

ส่วนผมสังกัดเด็กส่วนใหญ่ ผู้ไม่กล้าเอื้อมมือไปเปิดกระโปรงเด็กสาวคนใด

แต่ถ้าเพื่อนเพ้องคนไหนหมายมั่นปั่นมือ

ว่าจะแสดงวีรกรรมเด็ดเดี่ยวให้เห็น

ผมจะเป็นหนึ่งในผู้ชมแถวหน้า

ที่เฝ้ารอคอยโชว์อันน่าตื่นเต้น

เพราะทันทีที่มือลึกลับพุ่งสอดใส่ ชายกระโปรงถูกยก เสียงกรีดร้องดัง

นั่นหมายความว่าการแสดงจบลงอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว

ทว่าฉากเมื่อครั้งนั้นได้ผ่านพ้นมานาน

ปัจจุบันผมในวัยยี่สิบหก พบเห็นวิถีการเปิดกระโปรงที่เปลี่ยนแปลงไป

ด้วยมันไม่ใชโลกสดใสร่าเริงแบบเก่าอีกแล้ว

แต่เป็นการเปิดกระโปรงที่มีความหมายและเรื่องราวต่อเนื่องมากกว่าครั้งกระนู้น

แถมมีลำดับขั้นตอนต่างๆ บรรจุเป็นหลักสูตรเคร่งครัดให้ปฏิบัติตาม

อาจพลิกแพลง ตลบแตลงตามความสามารถส่วนบุคคลได้บ้าง(นิดหน่อย)

ส่วนมันจะเป็นแบบเรียบร้อย เลว เท่ห์ รวย เฮี้ย น่ารัก ก็ว่ากันไป

และเพื่อนของผมเองหลายคนนั้นเชี่ยวชาญวิถีเปิดเนื้อผ้าพลิ้วไหว

ในขณะที่อีกส่วนขัดเขิน อ่อนหัด และรู้สึกว่ายากเย็น

แต่ตอนนี้หากจะหวังพึ่งพาใครอื่นเหมือนวันวานแสนหวานคงจะไม่ได้อีกแล้ว

เพราะการเติบโตไม่อนุญาตให้ใครมาเปิดมันเป็นวิทยทานกันง่ายๆ อีกต่อไป

ตัดกลับมาที่บันไดเลื่อนอีกครั้ง

ฉับพลัน!! มือของผมก็ถูกสลัดออกจากข้างลำตัว

ยกตวัดขึ้นสูง ในขณะที่เสียงหัวใจเต้นระรัวถี่

มันเป็นการตัดสินใจเด็ดเดี่ยวอีกครั้งหนึ่งในชีวิต

แต่ว่า อย่าคิดล่วงหน้าเตลิดไปไกลนัก

เพราะในตอนนั้นผมทำได้เพียง สะกิดท่อนแขนเรียวบางของหญิงสาว

โดยใช้ความกล้าหาญทั้งหมดมีอยู่น้อยนิด

เอ่ยคำทักทายบางคำ บางประโยค

………

.........

..........

ก่อนที่บันไดเลื่อนที่ผมยืนอยู่จะสูญหายไปตลอดกาล

.........................................................................................................................

ปล. เอนทรี่หน้าพบกับภาพปกหนังสือแปลไทยทั้ง 3 เล่มของฮารูกิ มูราคามิ จากสำนักพิมพ์กำมะหยี่ครับผม(ดูมัน!! ไม่เกี่ยวอะไรกับ สนพ.เขาเลย แต่จะมาโปรโมตซะงั้น)