PARAGRAPH

(หมายเหตุ - ต่อจากเอนทรี่ที่แล้ว เข้าสู่ฉากเปิดเรื่อง ช็อตนี้ยาวมากเลย แถมอ่านยากอีกต่างหาก ถ้ามีเวลาว่างค่อยอ่านนะครับ)  

การเดินทางในความลับแรกของปี พ.ศ.3000

เมโทโพลิสที่ 3

ศูนย์คมนาคม เมืองกรุงเทพฟากฟ้า

วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2999 เวลา 23.30 น.  

เส้นแสงประดับประดาอยู่ทุกสถาปัตยกรรมสูง   สีสันละลานตาทั่วทุกเขตเมืองหลวงใหม่   ลมหนาวพัดโบกมาระลอกแล้วระลอกเล่า   หอบหิ้วเอาความอบอุ่นของเมืองทั้งเมืองไปซุกซ่อนไว้ ณ ที่ใดที่หนึ่ง     ดนตรีเฉลิมฉลองถูกบรรเลงขับขาน   พร้อมเสียงกระดิ่งดังก้องซ้อนทับเป็นระยะ  บทเพลงแห่งสันติขับกล่อม ส่งความไพเราะลอยคู่ขนานไปทุกหนแห่ง      ยิ่งดึกค่ำผู้คนยิ่งพลุ่กพล่าน ประหนึ่งว่าทุกคนออกตามหาความอบอุ่นที่ขาดหาย

ห้วงเวลาดังกล่าวคงไม่มีใครอยากมีชีวิตอยู่เพียงลำพัง ทว่าผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้ ว่าโลกใบนี้จะมีเพียงความเหงา ความอ้างว้าง และความโดดเดี่ยวที่เป็นเพื่นสนิทตลอดกาล

           [ในแดนดิน  เลอเมโธเฟซิส  คาเมโอเรเยส ]  เด็กหนุ่มสัญชาติไทย  สถานโลก  ระดับพันธุกรรม  กำลังก้าวทวนกระแสฝูงชนหน้าลานเมโทโพลิสที่ 3   เขาพยายามแทรกตัวผ่านช่องว่างแห่งแรงเสียดทานระหว่างคนแปลกหน้ามากมายที่กำลังมุ่งสู่  A space of The Bangkok sky¹          ทุกคนจากทุกสารทิศต่างหลั่งไหลมาร่วมงานฉลองปี พ.ศ. 3000  ทว่าจังหวะชีวิตของในดินแดน มักผกผันกับผู้อื่นเสมอ     เพราะในค่ำคืนเฉลิมฉลองสำคัญนี้  เขากำลังจะออกเดินทาง    พลัดพรากไปจากเมืองหลวงใหม่ที่ถูกเรียกขานว่าสรวงสวรรค์แห่งนี้   มุ่งหน้าลงสู่เมืองหลวงเก่าเบื้องล่างที่มีตำนานเล่าขานไม่รู้จบ

เด็กหนุ่มพยายามเบียดแทรกฝูงชนเข้าสู่โถงเมโทโพลิสที่ 3²   ก้าวย่างทั้งสองมุ่งสู่ช่องทาง “Bangkok Land” ใครบางคนรับรู้การมาถึงของเขา บันไดเลื่อนจึงเคลื่อนขยับ  ขับพาร่างที่ถูกจับจ้องลงสู่ชานชาลาเบื้องล่าง       จังหวะเดียวกันกับที่เสียงก้องใสหนึ่งเอ่ยทักอย่างเป็นกันเอง  ราวกับรู้จักมักคุ้นมาก่อนแล้ว     

ระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีเริ่มสแกนร่างเด็กหนุ่มทั่วเรือนร่าง โดยที่เขาไม่รู้ตัว

“ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ” เสียงหวานใสชวนเคลิบเคลิ้มเอ่ยคำลา  “ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ”

เด็กหนุ่มกวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นใครอื่น มีเพียงเขาคนเดียวบนทางสัญจรขาออก  เขาฉุกคิดได้ว่าขณะนี้ทุกคนต่างรอคอยให้ พ.ศ. 3000 ผ่านมาถึงด้วยใจระทึก  และคงไม่มีใครอยากเดินทางไปที่ไหน    สายตาเขาเผลอมองป้ายโฆษณาที่กำลังเคลื่อนไหว พลิ้วแพรวประหนึ่งร่ายมนต์สะกด  ทว่าในใจของเด็กหนุ่มกลับฟุ้งซ่านนึกถึง Bangkok land   เมืองหลวงเก่าเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยส่วนผสมหลากหลายของผู้คน  เขาอดใจสั่นไหวไม่ได้ เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เท้าของเขาจะได้สัมผัสพื้นดินบนโลก   

โลกที่กำลังสับสนวุ่นวายและร้อนรุ่ม  เพราะสถานการณ์ทุกวันนี้ของ Bangkok Land อยู่ในภาวะฉุกเฉิน   ข้อขัดแย้ง(ที่หาสาเหตุไม่ได้)ระหว่างคนระดับพันธุกรรมและคนธรรมชาติเข้าสู่ภาวะตรึงเครียด     ข่าวการสร้างสถานการณ์ความไม่สงบเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อนในแต่ละวัน ความสงบถูกพรากไปสิ้น   แตกต่างจากเมืองสวรรค์แห่งฟากฟ้าที่ไร้ซึ่งคดีอาชญากรรม  หรือบางทีเขาอาจคิดผิดเองที่เลือกเดินทางลงไปในช่วงนี้ก็ได้    

 เด็กหนุ่มใช้มือขวากดปุ่มบนบอดี้สูทคอนโทลข้อมือซ้าย     ฉับพลันรอบปกบอดี้สูทของเขาก็เรืองแสง   มวลอากาศรอบศีรษะและใบหน้าเริ่มจับตัวแข็งใส มองดูคล้ายหมวกกันน๊อกโปร่งแสง   เครื่องขับออกซิเจนภายในเริ่มทำงาน [Air headเป็นเทคโนโลยีที่พัฒนาจากหลักการสร้างมวลอากาศให้มีคุณสมบัติเช่นเดียวกับกระจก]

            “เข้าเขตสีแดงโปรดสวม…Airhead ด้วยค่ะ”   สัญญาณสีแดงเตือนกระพริบบริเวณม่านตาเขาอีกครั้ง

“ขอบคุณค่ะคุณในแดนดิน....ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ...ขอบคุณที่ใช้บริการ” เจ้าของเสียงคือผู้หญิงบนม่านตาเด็กหนุ่ม เธอยิ้มขณะก้มลงไหว้  ชุดที่หล่อนสวมใส่ให้ความรู้สึกพลิ้วไหวงดงาม ราวกับนางวรรณคดีไทยโบราณกาล

“เช่นกัน”  เด็กหนุ่มเอ่ยพึมพำในลำคอ  พร้อมเดินเข้าสู่โถงชานชาลา

อากาศภายในสถานีเป็นสุญญากาศทั้งหมด ระบบรองเท้าแม่เหล็กถูกเปิดใช้งาน 

            รถเทรนลิฟฟิชชันขับเคลื่อนลงมาเทียบท่า  ในแดนดินเปิดตัวขับอากาศบนบอดี้สูท  เคลื่อนตัวผ่านประตู ลอยไปตามช่องทางแนวตั้งเพื่อหาที่นั่ง 

เด็กหนุ่มทิ้งตัวบนที่นั่งหมายเลข SA4-19 ผนังเก้าอี้ล็อคเข้ากับช่องบอดี้สูทด้านหลัง พร้อมถูกปรับเอนตามโหมดพักผ่อน ลมหายใจของเขาถูกสูดแล้วถอนออกภายใน Air head    กล้ามเนื้อส่วนต่างๆ ผ่อนคลายขึ้น  กระเป๋า Backpacker ที่สะพายไว้ด้านหลังถูกวางล็อคติดกับ Entertainment Control ด้านหน้า  กระเป๋าเปิดเลื่อนขึ้น  หนังสือ “สงครามโลกครั้งที่สาม” ถูกหยิบออกมา

“ปานจรีช่วยโหลดวรรณกรรมเรื่อง The Unbearable Lightness of Being มาให้ที”        ในดินแดนพูดคนเดียวในห้องโดยสารที่ไม่มีใครอื่น    ภาพปกหนังสือสงครามโลกครั้งที่ 3 เปลี่ยนเป็นรูปเรือนร่างสละสวยของหญิงสาวยุโรปโบราณ  แววตาทั้งสองเต็มไปด้วยความเหงา   ความโดดเดี่ยว  และความอ้างว้าง   ฉากหลังเป็นส่วนประกอบของห้องอพาร์ตเมนต์ คำว่า The Unbearable Lightness of Being ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

“ปรับเป็นภาษาไทยไหมค่ะ”เสียงหญิงสาวกระซิบข้างหูเขา  หากมีใครสักคนนั่งอยู่เคียงข้างก็ไม่อาจได้ยินเสียงกระซิบไพเราะราวบทกวีนี้ได้

“ไม่เป็นไร  ผมอยากอ่านภาษาต้นฉบับมากกว่า” เขาคิดแต่ไม่ได้พูดออกมา

“ตกลงค่ะ อ่านให้สนุกนะคะ” เสียงหญิงคนเดิมขานรับ

             ในแดนดินพยักหน้าพร้อมพลิกหนังสือขึ้น   ใจล่องลอยนึกถึงคนส่วนใหญ่ที่ชอบอ่านหนังสือจากประสาทตาผ่านนาโนเบรนประจำตัว   เหตุผลหลักๆ คงมาจากความสะดวกสบาย เพราะเพียงเลือกเรื่องแล้วหลับตาก็จะอ่านตัวอักษรได้ทันที   เด็กหนุ่มเคยถามตัวเองว่า ทำไมยังใช้ *BOOKER เป็นตัวรับอยู่?  ทั้งที่มันเกะกะในการพกพา  แถมตอนนี้ยังเป็นเทคโนโลยีล้าหลัง  ไร้ราคาค่างวดอีก

ในห้วงคิดของเด็กหนุ่ม บางที...เขาคงหลงมนต์เสน่ห์สัมผัสของหนังสือ   หรืออย่างน้อยเขาคงอยากรู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่บ้างก็ยังดี

          ในดินแดนจำไม่ได้แล้วว่า  ถูกฝังนาโนเบรนเครื่องนี้ตั้งแต่อายุเท่าไร  รู้เพียงว่ามันได้รับการออกแบบ รวมถึงติดตั้งโดยคุณพ่อของเขา มันจึงเป็นของสิ่งเดียวที่ทำให้ระลึกถึงท่านอยู่เสมอ  ปัจจุบันนาโนเบรนถือเป็นสิ่งสำคัญ คนระดับพันธุกรรมทุกคนจะได้รับการฝังเทคโนโลยีนี้ตั้งแต่อายุ 10 ขวบ โดยรัฐบาลจะเป็นผู้สนับสนุน   แต่มีเพียงคนระดับธรรมชาติเท่านั้นที่ปฏิเสธและต่อต้านสุดยอดนวัตกรรมนี้ 

          เทคโนโลยีนาโนเบรนเริ่มต้นครั้งแรกจากการแข่งขันด้านธุรกิจนาโนเบรนสื่อสาร  ประกอบกับการประยุกต์ ความรู้ความเข้าใจทางศาสตร์หลายแขนงไว้ด้วยกัน   เช่น

พันธุวิศวกรรม

นาโนเทคโนโลยี

เทคโนโลยีควอนตัมคอมพิวเตอร์    

ระบบสมองและระบบประสาทสัมผัส

          ไม่มีใครเคยคาดคิดว่ามนุษย์จะมาไกลถึงเพียงนี้ เพราะในปีพุทธศตวรรษที่ 28 มนุษย์ชาติได้สร้างสมองกลทรงประสิทธิภาพความเร็วสูงขนาดนาโนได้สำเร็จ  เมื่อทำการฝังลงสู่สมอง เชื่อมต่อกับระบบประสาทการมองเห็น  ประสาทการได้ยิน  และประสาทสัมผัส   วันที่โลกเปลี่ยนโฉมก็เดินทางมาถึง   ใครบางคนเคยบอกว่า สมองคนเราเหมือนห้องแห่งความลับ ทว่ามาถึงวันนี้ประตูบานนั้นก็ถูกเปิดกว้างทิ้งไว้แล้ว      มนุษย์ทุกคนจึงมีโอกาสรับพื้นฐานความรู้เท่ากัน  โดยสามารถโหลดดึงข้อมูลจากทุกเครือข่ายทั่วโลก เข้าสู่สมองได้ในพริบตา

จุดเด่นที่สำคัญคือ ระบบสื่อสารเสมือนจริง ที่จะทำให้เห็นคู่สนทนาจากดวงตาตัวเอง    หากสัมผัสซึ่งกันและกัน ระบบประสาทจะควบคุมให้รู้สึกได้ราวกับคู่สนทนามีตัวตนอยู่ตรงหน้า     รวมถึงหลากหลายสาระความบันเทิงที่อัพโหลดเข้าสู่สมองโดยตรงไม่ต้องผ่านสื่อกลางเช่นเดิม   ทั้ง   หนังสือ  ภาพยนตร์  ดนตรี  เกมส์   ฯลฯ   และที่สำคัญที่สุด   คือการเลือกรับความรู้สึกในเหตุการณ์นั้นได้จริง  ทั้ง   รูป  รส  กลิ่น  สี เสียง และสัมผัส     เพียงสั่งการนาโนเบรนผ่านคำพูดหรือการคิดเท่านั้น

ทว่าในทุกพัฒนาการของมนุษย์ก็มีปัญหาตามมาเสมอ  นาโนเบรนเป็นสาเหตุที่ทำให้การแบ่งระดับของคนรุนแรงขึ้น     ทั้งที่ปัญหาจากการเปลี่ยนแปลงร่างกาย   ใบหน้า   รูปร่าง   และการย้ายสมองจากร่างชราสู่ร่างใหม่   ฯลฯ   ไม่ได้รับการแก้ไขให้กระจ่างชัด   ทุกวันนี้ผู้คนจึงถูกสุมทับด้วยปัญหาประมาณร้อยพันหมื่นแสนประการ

 “นาโนเบรน”  ในแดนดินกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับมัน   เขานึกถึงเรื่องเมื่อคืนเรื่องที่ไม่รู้จะเป็นผลดีมากกว่า      ลมหายใจปนความหวาดหวั่นถูกพ่นออกมา  เนื้อตัวเขาสั่นเกินควบคุม  

 “โครงการสันติภาพนาโนเบรน 2750”  เขาพึมพำกับตัวเอง   มันเป็นข้อมูลทางการเมืองและทหารที่ถูกเก็บไว้    หากเขาไม่รู้เรื่องมันคงจะดีกว่านี้    เสียงเพลงสวัสดีปีใหม่ดังขึ้นผ่านนาโนเบรน  บดบังความคิดสับสนวุ่นวาย  วนเวียน  และวกวน   บทเพลงไพเราะคุ้นเคยขับขาน

“สวัสดีปีใหม่ค่ะในแดนดิน”   นาโนเบรนทักทายเขาตามธรรมเนียม

 สายตาเด็กหนุ่มเหม่อลอย  ริมฝีปากบนล่างเม้มอัดแน่น  มือทั้งสองโอบรอบขมับทั้งสอง อาการเจ็บปวดรวดร้าวบริเวณศีรษะเกิดขึ้นเหมือนทุกที มันทักทายเขาเป็นประจำทุกวันแรกของปีผู้เพิ่งมาถึง     ทักทายพร้อมกับการมาเยือนของปีศาจความทรงจำตนเดิม

รถเทรนลิฟฟิชชันขบวนแรกของ พ.ศ.3000 ออกเดินทาง

 ภาพประกอบ MAD Architect

.............................................................................................................................................................

To be Continue 

กรุงเทพปี 3000 “วันพรุ่งนี้ยังมีความหวัง” (3)

การรอคอยครั้งสุดท้าย