สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก (ครั้งแรก)
posted on 23 Aug 2010 15:54 by porglon in Life
(ภาพประกอบจากหนังเรื่องสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก)
ผมจำไม่ได้เหมือนกันว่าพบสุกัญญาครั้งแรกที่ไหน อาจพบที่หน้าโรงเรียน สนามบาส โรงอาหาร ร้านสหกรณ์ หรือเดินสวนระหว่างเปลี่ยนคาบ แต่สิ่งที่จำได้เพียงอย่างเดียวคือตัวเธอ ผมจำทุกอย่างที่เป็นเธอได้หมด ทั้งขนาดของใบหน้า ความยาวของเส้นผม สีของริมฝีปาก สัดส่วนของเรียวขา รอยยับของชุดนักเรียน ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่บริบทรอบตัวเธอมันสว่างเลือนลางไปหมด อาจเพราะในวันที่ผมเจอเธอ หัวใจผมฉายสปอร์ตไลท์ขนาดใหญ่มาที่สุกัญญาเพียงคนเดียว และนั่นคือการตกหลุมรักครั้งแรกของผม หลังจากเพิ่งผ่านโรงเรียนชายล้วนมาสามปีเต็ม
มอต้นสามปีในโรงเรียนชายล้วนเป็นสิ่งที่สนุก โหด มัน และฮา แต่ขาดเพียงสิ่งเดียวคือ ไม่มีเสียงใสๆ ใบหน้าขาวผ่อง ริมฝีปากสีชมพูพร้อมรอยยิ้มที่ผู้ชายดิบเถื่อนบ้าพลังอย่างเราไม่อาจทำได้ ดังนั้น ม.ต้นสามปีสำหรับผมจึงเป็นช่วงเวลาที่ข้างนอกสดใส แต่ข้างในแห้งขอด ผมไม่รู้ว่ามันจะแห้งจนทำให้ตายไปทั้งที่หายใจอยู่หรือไม่ แต่แล้วสุกัญญาก็เป็นเด็กสาวคนแรกที่มาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปนั้น
การที่ต้องกลับมาเรียนกับเด็กผู้หญิงอีกครั้งตอน ม.4 สร้างความลำบากให้ผมไม่น้อย มันเป็นสภาวะประหลาดที่เจอเด็กผู้หญิงแล้วทำอะไรไม่ถูก เหมือนเธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่มาจากดาวดวงอื่น ผมพยายามเริ่มบทสนทนากับเพื่อนสาวในห้องแล้ว แต่สุดท้ายก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า เลยทำได้เพียงนั่งตัวตรงฟังสิ่งที่ครูสอนเพียงลำพัง
สิ่งที่ผมมารู้ภายหลังคือ เด็กสาวเหล่านั้นน่าจะรู้สึกเหมือนผม เพราะส่วนใหญ่ก็จบจากโรงเรียนหญิงล้วนเหมือนกัน ตอนนั้นผมผิดเองที่ไม่ตระหนักในความจริงข้อนี้ เด็กสาว 25 คนในห้อง(ทั้งห้องมี 50 คน) สำหรับผมจึงเป็นสิ่งมีชีวิตที่มาจากดาวดวงอื่นอย่างแท้จริง
ไม่นับสุกัญญาที่อยู่คนละห้อง ผมรู้สึกว่าเธอมาจากกาแล็กซี่อื่นที่อยู่ไกลโพ้นไปอีกหลายปีแสง แต่คิดอีกทีเธออาจเพิ่งถูกสวรรค์ส่งมาจุติเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ก็ได้ และเหตุผลนี่เองที่ผมเรียกเธอว่า นางฟ้า
นางฟ้าในรุ่นผมมีหลายคน ทุกคนล้วนสดใสร่าเริงเกินกว่าที่จะหาคำบรรยายมาเปรียบ แต่ละห้องมักจะมีนางฟ้าคนหนึ่งเสมอ ผมมักจะจัดอันดับนางฟ้าประจำรุ่นเล่นโดยใช้เกณฑ์มาตรฐานที่ทุกคนน่าจะชอบ แต่จนแล้วจนรอด สุกัญญาก็ไม่เคยขึ้นอันดับหนึ่งในชารต์สมมติเลย อาจเพราะผมอยากเป็นเจ้าของเธอมาก(มากแม้เพียงในความคิด) ผมจึงไม่ยอมให้เธอขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่งเพราะกลัวเธอจะเป็นที่นิยมเกินไป แม้ในวันวาเลนไทน์สุดท้ายของชั้น ม.6 ที่เธอได้ช่อกุหลาบมากกว่านางฟ้าคนอื่นจนเป็นสิ่งการันตีความป๊อบปูล่าของเธอได้ในที่สุด(และน่าดีใจที่เธอเลือกถือช่อกุหลาบของผม) ทว่าสุกัญญาก็ยังคงติดอันดับสามในชาร์ตสมมตินั้นเสมอมา แม้เธออาจไม่เลอเริ่ดมากที่สุด ไม่สมบูรณ์แบบมากที่สุด แต่สำหรับผมเธอน่าทนุถนอมมากที่สุด และผมหวังในใจว่าอยากทนุถนอมเธอสักครั้ง
แต่ความจริงเครื่องบินต้องจอดในที่สนามบิน ลานวัดปูซีเมนต์ที่มีหมาวัดกระดิกหางอยู่มักจะไม่กว้างพอที่จะแลนดิ่งลงได้ บทสรุปเรื่องนี้จึงไม่ยากเกินกว่าที่ทุกคนจะเจ้าใจ
สำหรับผมชีวิตมอปลายเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ทว่าก็สับสนและร้อนรุ่มที่สุดเช่นเดียวกัน พวกเราต้องทำความรู้จักกับ สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน พร้อมต้องเตรียมสอบเอนทรานซ์ไปพร้อมกัน มันเป็นภาระหนักอึ้งล้นบ่าของวัยรุ่นตัวเล็กๆ คนหนึ่ง และมีเพียงไม่กี่คนที่ผ่านมันไปได้อย่างสวยงาม
สำหรับผมอาจกระท่อนกระแท่นไปบ้าง ไม่สมหวังในทุกรื่อง แต่ก็ผ่านมันมาได้จนกลายเป็นความทรงจำที่มีคุณค่าไปแล้ว
หมายเหตุ – ทุกคนที่อ่านโดน Tag จากผมแล้วนะครับ หัวข้อชื่อ ‘สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก (ครั้งแรก)’ มาเขียนเรื่องนี้กันเถอะนะ
เดวน้องจะลองอัพมาให้อ่านนะค่ะ
ความทรงจำของคนเรามีสีสันขนาดนี้เลยทีเดียว
เก็บความทรงจำที่ดีเหล่านี้ไว้นะค่ะ
#1 By ERRORTUTOR on 2010-08-23 16:05